Iran verwerpt de nieuwe Amerikaanse sanctiedreiging en noemt Washington wanhopig, terwijl minister van Financiën Scott Bessent maandag het zwaarste sanctiepakket tot nu toe wil presenteren. De economische druk op Teheran is al enorm: oorlogsschade, een zwakke munt, zeer hoge inflatie en een Amerikaanse blokkade hebben de ruimte voor het regime verkleind.

Toch ligt de echte test buiten Iran. China koopt meer dan 80% van de verscheepte Iraanse olie en zolang Beijing die afzetmarkt openhoudt, blijft volledige economische isolatie bijzonder moeilijk. Tegelijk ligt het verkeer door de Straat van Hormuz ongeveer 90% onder het niveau van vóór het conflict, waardoor Iran nog altijd een krachtig middel bezit om economische pijn terug te sturen naar de rest van de wereld.

■ Bessent wil de zwaarste sancties tot nu toe presenteren, maar de effectiviteit hangt vooral af van de bereidheid om buitenlandse kopers, banken en logistieke partijen daadwerkelijk te raken.
■ China is de beslissende factor omdat meer dan 80% van de verscheepte Iraanse olie daar terechtkomt; zonder druk op Beijing blijft een belangrijke inkomstenbron voor Teheran bestaan.
■ De sancties tegen Rusland na de invasie van Oekraïne laten zien dat uitzonderlijk zware economische maatregelen export kunnen beschadigen zonder een grote grondstoffenproducent volledig uit de wereldmarkt te drukken.
■ De Verenigde Arabische Emiraten hebben handel en financiële transacties met Iran opgeschort, waardoor opnieuw een belangrijke commerciële route wordt afgesloten en China nog belangrijker wordt.
■ Hormuz blijft de snelste route naar marktstress: verdere verstoring kan olie, inflatie en renteverwachtingen sneller raken dan financiële sancties alleen.
■ Een nieuw TACO-scenario is reëel: Trump kan maximaal inzetten en later versoepelen wanneer China terugslaat, olie verder stijgt of markten te sterk dalen.
■ De geplande ontmoeting tussen Trump en Xi vergroot de kans dat Iran onderdeel wordt van een veel bredere onderhandeling tussen Washington en Beijing.

Voor beleggers ontstaat daardoor geen eenvoudig risk-offverhaal. Washington kan maandag maatregelen presenteren die daadwerkelijk richting grote Chinese instellingen gaan en daarmee een bredere economische confrontatie veroorzaken. Maar de markt moet tegelijk rekening houden met een veel minder lineair verloop: harde aankondiging, Chinese tegenstand, financiële stress en vervolgens uitzonderingen, uitstel of onderhandelingen. Dat is extra relevant omdat een ontmoeting tussen Trump en Xi wordt voorbereid en Washington met Beijing ook over handel, technologie, AI en andere strategische dossiers onderhandelt.

Investment view

Wij zien de nieuwe sancties als een duidelijke verhoging van het geopolitieke risico, maar niet automatisch als het begin van een langdurige brede marktcorrectie. De details van Bessents pakket zijn belangrijker dan de woorden waarmee het wordt aangekondigd.

China is de grens waar het verhaal wezenlijk verandert. Kleine raffinaderijen, handelshuizen en tankers sanctioneren verhoogt de kosten voor Iran, maar hoeft de mondiale economie nauwelijks te raken. Een grote Chinese bank of strategisch energiebedrijf dwingen te kiezen tussen Iran en toegang tot het Amerikaanse financiële systeem is een totaal andere stap.

Juist daarom houden wij nadrukkelijk rekening met een TACO. De term wordt op Wall Street gebruikt voor situaties waarin Trump extreem hoog inzet en later terugschakelt wanneer economische of marktconsequenties te groot worden. Bij Iran kan dat via selectieve handhaving, uitzonderingen of een deal met China gebeuren. Voor markten kan zo’n draai zeer belangrijk zijn: olie kan dalen, inflatieverwachtingen kunnen afnemen en aandelen kunnen snel herstellen.

Iran staat economisch al zwaar onder druk

De sanctieronde begint niet vanuit een normale Iraanse economie. De oorlog heeft infrastructuur beschadigd, handel verstoord en bestaande economische problemen veel groter gemaakt. De inflatie is sterk opgelopen, voedselprijzen zijn fors gestegen, de rial blijft zwak en de blokkade raakt zowel import als export.

Dat verklaart waarom Washington verwacht dat extra financiële druk uiteindelijk politieke gevolgen kan krijgen. Het regime kan publiekelijk volhouden dat sancties niet werken, maar de combinatie van koopkrachtverlies, beschadigde industrie en afnemende olie-inkomsten vergroot het risico op binnenlandse onrust.

President Masoud Pezeshkian spreekt daarom veel nadrukkelijker over een diplomatieke uitweg dan verschillende hardliners. Dat betekent niet dat Iran klaarstaat om Amerikaanse voorwaarden te accepteren, maar het laat wel zien dat economische uitputting onderdeel is geworden van de interne afweging.

China bepaalt of de sancties werkelijk werken

China is de belangrijkste zwakke plek in de Amerikaanse strategie én tegelijk de grootste beperking ervan. Meer dan 80% van de verscheepte Iraanse olie gaat naar Chinese kopers. Bessent heeft Beijing daarom expliciet gevraagd mee te werken.

Washington kan individuele raffinaderijen, tankers en tussenpersonen steeds verder uit de handelsketen verwijderen. Iran kan daarop reageren met nieuwe frontbedrijven, andere scheepsregistraties en alternatieve betalingsroutes. Zolang de uiteindelijke Chinese koper blijft bestaan, verdwijnt de fundamentele economische prikkel echter niet.

De veel effectievere stap zou zijn om instellingen hoger in de Chinese keten te raken. Daar stijgt de economische prijs voor Washington zelf onmiddellijk. Grote Chinese banken en staatsbedrijven zijn verweven met mondiale handel, dollartransacties en westerse markten. Een conflict met deze partijen kan dus veel verder reiken dan Iran.

Rusland laat zien waar de grens van sancties ligt

De sancties die volgden op de Russische invasie van Oekraïne vormen de meest relevante recente vergelijking. Rusland verloor toegang tot delen van het westerse financiële systeem, kreeg te maken met technologiebeperkingen en zag zijn energiehandel steeds verder worden aangepakt.

Toch verdween Russische olie niet uit de wereldmarkt. Handelsstromen verschoven naar onder meer China en India, een omvangrijke schaduwvloot ontstond en betalingen werden via andere kanalen afgewikkeld. De sancties verhoogden kosten, verminderden efficiëntie en drukten inkomsten, maar volledige economische isolatie bleek veel moeilijker.

Voor Iran ligt dezelfde les voor de hand. Een zware sanctiecampagne kan het regime aanzienlijk armer maken zonder iedere barrel olie uit de markt te verwijderen. Daarom wordt de bereidheid van grote afnemers om mee te werken minstens zo belangrijk als het sanctiepakket zelf.

De UAE sluiten ondertussen een belangrijke ontsnappingsroute

De positie van de Verenigde Arabische Emiraten maakt de situatie voor Iran lastiger. De UAE hebben na de recente raketbeschuldigingen alle handel, commerciële activiteiten en financiële transacties met Iran opgeschort. Iran ontkent verantwoordelijk te zijn voor de gemelde raketlanceringen.

Dat is economisch relevant omdat de Emiraten jarenlang een belangrijke toegangspoort vormden voor Iraanse import, wederuitvoer en financiële transacties. Wanneer die route langdurig gesloten blijft, worden alternatieven schaarser.

Hierdoor krijgt China opnieuw meer gewicht. Hoe meer andere kanalen verdwijnen, hoe belangrijker Beijing wordt voor de resterende buitenlandse inkomsten van Iran.

Hormuz is het fysieke tegenwapen van Iran

De grootste directe dreiging voor financiële markten zit ondertussen niet in een bankrekening, maar in de Straat van Hormuz. Het verkeer ligt ongeveer 90% onder het niveau van vóór het conflict.

Dat geeft Iran ondanks zijn militaire verliezen nog altijd aanzienlijke economische macht. Teheran hoeft Hormuz niet volledig af te sluiten. Een situatie waarin verzekeraars, reders en charterers de route te gevaarlijk vinden kan al voldoende zijn om de effectieve beschikbaarheid van olie en LNG te beperken.

Daarmee kan Iran een gedeelte van de economische pijn teruggeven. Hogere energieprijzen raken niet alleen Washington, maar ook Europa, China en andere Aziatische importeurs.

Het echte probleem kan geraffineerde brandstof worden

Daar komt nog een minder zichtbaar risico bij. De discussie concentreert zich vaak op het aantal vaten ruwe olie dat door Hormuz beweegt, maar in Azië ontstaat ondertussen ook krapte bij geraffineerde producten.

De import van lichte en middeldistillaten in Azië ligt duidelijk onder het niveau van vóór het conflict. Raffinagemarges zijn daardoor sterk opgelopen, vooral bij diesel en vliegtuigbrandstof.

Dat betekent dat zelfs wanneer voldoende ruwe olie beschikbaar lijkt, de verkeerde mix van crude en lagere raffinaderijoutput alsnog economische schade kan veroorzaken. Voor inflatie kan die ontwikkeling uiteindelijk net zo belangrijk worden als de headlineprijs van Brent.

Waarom China het TACO-risico groter maakt

Juist de rol van China maakt het moeilijk te geloven dat Washington onbeperkt kan escaleren zonder een tweede berekening te maken. De Verenigde Staten en China onderhandelen niet alleen over Iran, maar tegelijkertijd over handel, technologie, chips, AI en strategische grondstoffen.

Daar komt een geplande ontmoeting tussen Trump en Xi bij. Dat creëert ruimte om Iran onderdeel te maken van een bredere onderhandeling. Beijing zou bijvoorbeeld meer druk op Iraanse oliehandel kunnen accepteren in ruil voor Amerikaanse beweging op een ander dossier.

Trump kan daardoor een zeer harde sanctiedreiging gebruiken om onderhandelingsmacht op te bouwen zonder noodzakelijk iedere aangekondigde stap volledig uit te voeren.

TACO betekent niet dat de dreiging nep is

Het is belangrijk dit niet verkeerd uit te leggen. Een TACO-scenario betekent niet dat Washington niets zal doen of dat Trump altijd terugkrabbelt.

Het betekent dat de uiteindelijke beleidsuitkomst kan afwijken van de maximale openingspositie. Dat zagen markten eerder bij handelstarieven: zeer zware dreigingen konden worden afgezwakt wanneer de financiële of economische gevolgen opliepen.

Bij Iran kan dezelfde dynamiek ontstaan wanneer een combinatie van hoge olieprijzen, Chinese tegenmaatregelen en dalende aandelenmarkten de binnenlandse economische kosten voor Trump vergroot.

Beijing heeft zelf ook geen belang bij een permanent gesloten Hormuz

China heeft tegelijkertijd een eigen dilemma. Het land wil Iraanse olie blijven kopen, maar is ook sterk afhankelijk van energie uit andere Golfstaten.

Een langdurig verstoorde Straat van Hormuz raakt dus eveneens Chinese energiezekerheid. Dat geeft Beijing een reden om weerstand te bieden tegen Amerikaanse sancties, maar tegelijkertijd druk op Teheran uit te oefenen om de fysieke energiestromen te normaliseren.

China hoeft daardoor niet volledig achter Washington te gaan staan om toch een belangrijke diplomatieke rol te spelen.

Diplomatie is nog niet verdwenen

Ondanks de harde retoriek blijven verschillende bemiddelingskanalen open. De Pakistaanse legerchef Asim Munir bezoekt Teheran terwijl de nieuwe sancties worden aangekondigd. Ook andere regionale partijen proberen ruimte voor gesprekken te creëren.

Dat past bij het dubbele signaal uit Iran zelf. Araqchi spreekt uitdagend over mislukte Amerikaanse druk, terwijl Pezeshkian juist benadrukt dat een diplomatieke oplossing wenselijk is.

De deur naar onderhandelingen staat dus niet open, maar hij is ook niet volledig dicht.

De markt gelooft voorlopig niet in maximale escalatie

De eerste marktbeweging ondersteunt dat beeld. Olie reageert relatief beheerst ondanks de naderende sanctieaankondiging en de grote fysieke verstoring in de regio.

Beleggers lijken daarmee onderscheid te maken tussen een zware aankondiging en een sanctieregime dat daadwerkelijk grote Chinese partijen raakt.

Dat kan snel veranderen. Zodra belangrijke Chinese banken of energiebedrijven rechtstreeks in beeld komen, neemt het risico op vergelding en een bredere economische confrontatie sterk toe.

Twee totaal verschillende marktscenario’s

In het escalatiescenario gaat Washington veel verder dan kleine tussenpersonen, reageert China met tegenmaatregelen en blijft Hormuz ernstig verstoord. Olie kan dan opnieuw omhoog, inflatieverwachtingen kunnen stijgen en de ruimte voor lagere rente neemt af. Dat zou voor aandelen duidelijk negatiever zijn.

In het tweede scenario blijkt de handhaving selectiever, ontstaat er diplomatieke vooruitgang of Trump maakt richting gesprekken met Xi ruimte voor uitzonderingen. Wanneer tegelijkertijd het verkeer door Hormuz aantrekt, kan olie juist snel terugvallen. Lagere energiekosten zouden vervolgens gunstig zijn voor inflatie, obligaties en aandelen.

Juist die tegenstelling verklaart waarom markten nu terughoudend reageren. De eerste sanctielijst hoeft niet hetzelfde te zijn als het uiteindelijke beleid.

Conclusie

Washington kan Iran economisch aanzienlijk verder beschadigen, maar volledige isolatie is een veel moeilijker doel. Rusland heeft na de invasie van Oekraïne laten zien hoe oliehandel zich kan verplaatsen wanneer grote afnemers bereid blijven kopen, en Iran kan proberen een vergelijkbaar netwerk uit te bouwen.

China bepaalt daarom uiteindelijk de effectiviteit van de nieuwe campagne. Kleine Chinese handelaren sanctioneren is eenvoudig; systeemrelevante banken of staatsbedrijven raken betekent een veel grotere confrontatie waarvan ook de Verenigde Staten economische nevenschade kunnen ondervinden.

Precies daarom is een nieuwe TACO een serieus scenario. Trump kan maximaal inzetten en later versoepelen wanneer China tegenmaatregelen neemt, olie verder stijgt, markten dalen of een diplomatieke deal binnen bereik komt.

Voor beleggers zijn daarom drie zaken bepalend: welke Chinese partijen werkelijk worden geraakt, of Hormuz verder dichtloopt of juist normaliseert en of Trump zijn maximale openingspositie daadwerkelijk volhoudt. Een harde confrontatie kan olie omhoog en risicoactiva omlaag sturen. Een geloofwaardige TACO gecombineerd met vooruitgang rond Hormuz kan precies de tegenovergestelde beweging veroorzaken.

English version

Iran defies Washington: new sanctions could hit hard, but China and a potential TACO will determine the endgame

Iran is dismissing the latest US sanctions threat as a sign of desperation, while Treasury Secretary Scott Bessent is preparing to unveil measures on Monday that Washington describes as the toughest sanctions ever imposed on the country. Pressure on Tehran is already intense: the war has damaged infrastructure and military capacity, oil exports have fallen sharply and traffic through the Strait of Hormuz remains far below normal levels. Yet the decisive question lies outside Iran as well. China buys more than 80% of Iran’s shipped oil. Without Beijing, complete economic isolation will be extremely difficult, while a US attempt to seriously target major Chinese institutions could broaden the crisis into the relationship between the world’s two largest economies.
■ Bessent is preparing new measures that are intended to go significantly beyond existing US pressure on Iran.
■ China is the critical link, with more than 80% of Iran’s shipped oil going to Chinese buyers.
■ Sanctions against Russia after the invasion of Ukraine show that extreme economic pressure can make trade more expensive and difficult without automatically isolating a major energy exporter.
■ The United Arab Emirates has suspended economic and financial transactions with Iran, closing an important alternative trading channel.
■ Hormuz remains the largest immediate market risk because further physical disruption can quickly feed into oil, inflation and interest rates.
■ A TACO scenario must be taken seriously: Trump may maximise pressure before accepting exemptions, delays or a deal if the economic collateral damage becomes too large.
■ The expected Trump-Xi meeting increases the possibility that Iran becomes part of a much broader negotiation between Washington and Beijing.

For investors, this is therefore not a simple story of tougher sanctions automatically producing lower equity markets. Two opposing scenarios need to be priced simultaneously. Washington may genuinely target major Chinese financial or energy institutions, after which Chinese retaliation and further problems around Hormuz could trigger a new risk-off move. But Trump may also use the threat to maximise negotiating leverage and then change course once Beijing moves or financial markets, oil prices and the US economy suffer too much damage. That uncertainty helps explain why markets have so far remained relatively calm.

Investment view

We see Monday’s announcement as a clear increase in geopolitical risk, but not yet as the beginning of a structural risk-off market. First, Washington must demonstrate that it is prepared to close not only Iranian channels but also the most important foreign ones.

China is the dividing line. Sanctioning tankers, trading companies and smaller Chinese refiners can hurt Iran without fundamentally disrupting the global financial system. Forcing a major Chinese state bank or strategic energy company to choose between Iran and access to the US financial system would be an entirely different step.

We therefore explicitly consider both directions. Escalation against major Chinese entities combined with further disruption in Hormuz would be negative for risk assets and put upward pressure on oil and inflation. A TACO in which Trump creates room for exemptions or negotiations after an aggressive opening move could produce the opposite reaction very quickly. If that coincides with normalisation in Hormuz, the geopolitical premium in oil could decline and support both equities and bonds.

Iran is severely weakened, but not powerless

After almost six months of war, Iran is in a much weaker economic and military position. Infrastructure has been damaged, international trade has become increasingly difficult and the US blockade has hit oil exports hard. Shipped exports have fallen sharply compared with 2025.

That matters because oil remains Iran’s most important source of foreign revenue. Lower exports mean fewer hard-currency inflows and less financial room for an economy already burdened by sanctions and war costs.

Yet Tehran retains an extremely important lever. Iran does not need to be militarily stronger than the United States to inflict economic damage. It only needs enough capability to keep commercial shipping around Hormuz uncertain.

Hormuz is Iran’s economic counterweapon

For financial markets, the Strait of Hormuz therefore remains more important than many details of the new sanctions package. Before the war, roughly one-fifth of global oil and LNG flows passed through this waterway. The number of transits has since fallen to a fraction of normal levels.

Iran does not need to hermetically seal the strait. The threat of missiles, drones or attacks on vessels can be enough to deter shipowners, increase insurance premiums and reduce available tanker capacity.

That gives Tehran a form of economic mutual deterrence. The harder Washington tries to squeeze Iranian oil revenues, the greater Iran’s incentive may become to raise the costs for other oil exporters and importing economies.

A successful sanctions campaign could therefore paradoxically generate additional inflation inside the United States itself.

China ultimately determines whether the sanctions work

More than 80% of Iran’s shipped crude goes to China. That makes Beijing not merely an important trading partner but the central factor in the US strategy.

As long as Chinese refiners want Iranian crude, an economic incentive remains to circumvent sanctions. Tankers can change ownership, cargoes can be transferred ship-to-ship, new trading companies can emerge and payments can move outside the traditional dollar system.

Washington can continuously fight that network, but complete isolation only becomes possible when the ultimate buyer is deterred.

That is also where the American problem begins. The more important the Chinese entity Washington targets, the greater the potential damage outside Iran.

A Chinese teapot is not the same as a major state bank

This distinction is essential. Sanctioning a relatively small independent Chinese refinery is manageable for Washington. The consequences for the overall US-China economic relationship remain limited.

Targeting a major Chinese state bank, state refiner or strategic energy company would be far more significant. Such institutions have international operations, financing and commercial relationships extending far beyond Iran.

At that point, the sanctions campaign would move from an attack on Iranian revenues to a direct test of the economic relationship between Washington and Beijing.

That is the real litmus test for Bessent’s package: not how many entities are added, but how important those entities are.

Russia shows how difficult complete isolation can be

The most relevant comparison is Russia after the invasion of Ukraine. Western countries imposed an exceptionally broad set of financial, technological and energy sanctions. Russian banks were restricted, assets were frozen and access to critical technology became more difficult.

Yet Russian oil did not disappear from the global market. Trade flows shifted toward China and India, alternative payment routes developed and a large shadow fleet took over a greater share of transportation.

That is not evidence that sanctions do not work. They raise transaction costs, reduce efficiency, constrain investment and can reduce revenues. It is evidence that sanctions and complete economic isolation are two very different things.

The same applies to Iran. Washington can make Tehran substantially poorer without automatically eliminating every barrel of oil exports.

The UAE is making Iran’s position more difficult

There is, however, an important difference from previous sanctions rounds. The United Arab Emirates has suspended financial and economic transactions with Iran after the recent escalation.

This affects an important commercial route for Iran. The Emirates have long played a significant role in Iranian imports, re-exports, financial transactions and access to goods that were harder to obtain through direct trading channels.

Closing that route increases pressure on Iran, but it simultaneously makes China even more important. The fewer alternative connections remain, the greater Tehran’s dependence on Beijing becomes.

Russia can also be targeted, but China matters more

Trump’s threat applies in principle to any country, company or financial institution providing Iran with an economic lifeline. Russian entities could therefore also face additional US measures.

Washington, however, has less new financial leverage over Russia. Large parts of the Russian economy are already sanctioned or restricted in their access to Western markets.

China is different. Chinese banks, technology companies, exporters and energy groups remain far more integrated into the global economy. The prospect of losing access to dollars or US markets therefore carries much greater deterrent power.

That makes China both Washington’s strongest potential pressure point and the most dangerous one to actually use.

China has its own Hormuz problem

Beijing also faces conflicting interests. Discounted Iranian crude is attractive and China opposes unilateral US sanctions. At the same time, China imports enormous quantities of energy from other Gulf producers.

A prolonged disruption of the Strait of Hormuz therefore hurts China as well.

Beijing consequently has no interest in Iran’s complete economic capitulation, but neither does it benefit from a permanent Gulf energy crisis.

That gives China a potential mediation role: resisting Washington while simultaneously pressuring Tehran to normalise physical energy flows.

And that is where Trump versus Xi enters the equation

The timing makes the situation particularly interesting. Another meeting between Trump and Xi is expected while Washington and Beijing are already negotiating across a much broader set of issues.

Iran does not exist in isolation from trade, semiconductors, AI, technology restrictions, strategic commodities and other areas where both countries want concessions.

Trump could therefore use the threat of severe secondary sanctions as negotiating leverage against Xi. Beijing might be prepared to reduce Iranian purchases or financial support if Washington moves elsewhere.

That makes it unwise to assume that the maximum US opening position will automatically become the final policy.

The TACO risk is particularly large here

On Wall Street, the term TACO emerged to describe the pattern in which Trump announces highly aggressive measures and later steps back when the economic or financial consequences become too large.

The term should not be interpreted to mean that Trump never follows through on threats. He has repeatedly demonstrated a willingness to actually use tariffs, sanctions and other economic instruments.

The relevant point is that his opening position and final position do not necessarily have to be the same.

Iran could produce exactly that dynamic: announce maximum sanctions first, observe the response from China, oil and financial markets, and then determine how much pressure is actually maintained.

The Russian experience offers another warning

Sanctions against Russia have repeatedly been adjusted as circumstances changed. Enforcement was tightened where circumvention developed, while mechanisms were also designed to restrict Russian revenues without completely disrupting global energy flows.

The same underlying dilemma applies even more strongly to Iran. Washington wants to squeeze Tehran’s revenues, but it has no interest in an oil price explosion caused by shortages in the Gulf.

Economic warfare therefore contains an inherent limit: measures that maximise damage to an adversary can eventually damage the economy imposing them as well.

Higher oil could put pressure on Trump himself

That may be the most important reason to take a TACO seriously. The physical energy market is already tight.

If new sanctions combined with further disruption in Hormuz push oil sharply higher, fuel, transportation and production costs will eventually rise as well. Inflation could accelerate again and reduce the scope for lower interest rates.

Trump would then face a political trade-off. Maximum economic pressure on Iran may be geopolitically attractive, but it becomes less attractive if American consumers pay for it through higher gasoline prices or Wall Street falls sharply.

The economic pain would no longer be confined to Tehran.

That helps explain the surprisingly calm market reaction

The relatively measured reaction in financial markets makes sense in that context. The market is not saying that the sanctions are irrelevant. Investors appear to be waiting for evidence that Washington is genuinely willing to confront major Chinese interests.

A long sanctions list filled with already isolated Iranian entities changes little. A major Chinese bank on that list changes almost everything.

A hard US line could quickly turn risk-off

The first scenario is therefore clear. Washington imposes broad secondary sanctions and targets entities that are economically important to China. Beijing retaliates while Hormuz remains severely disrupted.

Oil could then rise further and inflation risks would increase. Higher inflation could pressure long-term bonds and reduce the scope for monetary easing.

Equities would face a combination of higher energy prices, geopolitical uncertainty and a more difficult interest-rate environment. This is the scenario in which the Iran crisis could genuinely trigger a much broader market correction.

But a TACO could produce exactly the opposite

The second scenario is almost the mirror image. Trump unveils an extremely tough package, but implementation proves more selective than the rhetoric. China is effectively given room, exemptions appear or behind-the-scenes progress is made toward a broader agreement.

If an agreement over Hormuz also moves closer, markets could turn quickly.

A lower geopolitical premium would mean lower oil prices. That would reduce inflation pressure, support bonds and give equities room to recover.

This crisis can therefore generate large market moves in both directions. Escalation is not the only market-moving event; the first credible sign of de-escalation could be equally powerful.

Iran is keeping the door slightly open

Despite Tehran’s hard rhetoric, diplomacy has not disappeared. Foreign Minister Abbas Araqchi says the new US sanctions will fail, while President Masoud Pezeshkian has simultaneously called for a diplomatic end to the conflict.

Pakistan is also attempting to mediate. Army chief Asim Munir is visiting Tehran as Washington prepares its new economic offensive.

That does not mean an agreement is close. It does mean both sides still have channels through which maximal public positions could eventually be translated into negotiations.

Washington also has reasons to want a deal

The United States has not achieved all of its original objectives after almost six months of war. Iran has been severely damaged, but the regime remains in power and the precise status of parts of the nuclear programme remains uncertain.

Economic pressure therefore becomes a way to achieve what military power alone has not forced: convincing Tehran that negotiation is cheaper than continuing.

For Trump, an agreement may also become more attractive than an open-ended economic war. If he can claim that maximum military and financial pressure ultimately brought Iran to the negotiating table, a compromise can be presented politically as a victory.

Conclusion

The new US sanctions can hit Iran significantly harder, particularly now that oil exports have already fallen and the United Arab Emirates has closed an important financial and commercial route. But Russia’s experience after the invasion of Ukraine shows that severe economic pain is not the same as complete isolation. As long as major buyers continue purchasing, trade flows shift and new channels emerge.

The outcome therefore ultimately depends on China. Targeting small Chinese refiners or intermediaries is one thing; hitting a major Chinese bank or strategic state group is something entirely different. Only that second step will show whether Washington is truly prepared to bear the economic costs of full isolation.

And that is precisely where the TACO risk emerges. Trump may maximise pressure on Monday, but if Beijing retaliates, oil rises further, inflation accelerates or equity markets fall sharply, the incentive to grant exemptions or turn the sanctions into negotiating leverage with Xi becomes powerful.

For investors, three factors therefore matter most: which Chinese entities are actually targeted, whether Hormuz deteriorates further or begins to normalise, and whether Trump ultimately maintains his maximum opening position. A hard confrontation could push oil higher and risk assets lower. A credible TACO combined with progress around Hormuz could produce exactly the opposite move.