Donald Trump heeft de economische confrontatie met Iran opnieuw fors opgevoerd. De Amerikaanse president kondigt aan wat hij zelf omschrijft als de zwaarste economische operatie die ooit tegen een land is ingezet. Washington richt zich daarbij niet alleen op Iran zelf. Banken, bedrijven, overheidsinstanties en andere partijen die Teheran toegang blijven geven tot olie-inkomsten, buitenlandse valuta, logistiek of internationale handel kunnen eveneens met Amerikaanse maatregelen worden geconfronteerd.

Voor financiële markten is de grote vraag echter niet hoe hard Trump spreekt, maar hoe ver hij daadwerkelijk bereid is te gaan. Vooral China vormt daarbij de test. Beijing is verreweg de belangrijkste afnemer van Iraanse olie, terwijl een zware Amerikaanse aanpak van grote Chinese banken of energiebedrijven ook gevolgen kan hebben voor de Amerikaans-Chinese economische relatie. Rusland valt eveneens binnen de mogelijke reikwijdte. Tegelijkertijd moeten we rekening houden met de bekende onderhandelingsstijl van Trump: maximale druk wordt regelmatig gebruikt om concessies af te dwingen, waarna ruimte voor versoepeling ontstaat wanneer de economische of politieke kosten oplopen.

■ Trump dreigt buitenlandse partijen zwaar te straffen wanneer zij Iran helpen zijn economische isolatie te omzeilen.
■ China vormt de belangrijkste externe economische levenslijn van Iran en is daarmee cruciaal voor het succes van de Amerikaanse strategie.
■ Rusland kan eveneens worden geraakt wanneer Russische banken, bedrijven of logistieke partijen Iran blijven ondersteunen.
■ Vooralsnog reageren financiële markten opvallend beheerst en lijkt de markt eerst bewijs van daadwerkelijke handhaving te willen zien.
■ De grote onzekerheid is of Trump bereid is de economische gevolgen te accepteren wanneer sancties uiteindelijk grote Chinese instellingen moeten raken.

Van maximale druk naar economische oorlog

De nieuwe Amerikaanse aanpak gaat verder dan traditionele sancties tegen Iraanse ondernemingen, militair-gerelateerde organisaties of individuele functionarissen. Trump wil nadrukkelijk ook de infrastructuur rondom de Iraanse economie raken. Oliehandel, valutatransacties, cash transfers, wisselkantoren, scheepsregistraties en frontbedrijven worden genoemd als routes die Washington verder wil afsluiten.

De logica daarachter is eenvoudig. Iran kan formeel zwaar worden gesanctioneerd, maar zolang het land olie kan verkopen en de opbrengsten daarvan kan gebruiken voor import, militaire uitgaven en buitenlandse betalingen, blijft de economische isolatie onvolledig. Washington probeert daarom niet alleen de verkoper te raken, maar ook de koper, financier, vervoerder en tussenpersoon.

De Amerikaanse campagne loopt bovendien al langer. Onder Operation Economic Fury zijn eerder buitenlandse raffinaderijen, scheepvaartbedrijven, handelsnetwerken en financiële constructies aangepakt die Washington in verband brengt met Iraanse inkomstenstromen. De nieuwe boodschap van Trump lijkt vooral te betekenen dat de kring van potentiële doelwitten verder kan worden uitgebreid.

China bepaalt of de strategie werkelijk kan slagen

China vormt de belangrijkste uitdaging. Een zeer groot deel van de Iraanse olie-export eindigt in China, waarbij onafhankelijke raffinaderijen een belangrijke rol spelen. Daardoor is de economische relatie met Beijing voor Teheran veel belangrijker dan de meeste andere buitenlandse handelskanalen.

Dat maakt de Amerikaanse strategie tegelijk krachtig en ingewikkeld. Washington kan relatief eenvoudig kleinere raffinaderijen, handelsbedrijven, tankers of tussenpersonen aanpakken. Daarmee worden transacties duurder, risicovoller en logistiek moeilijker. Wanneer Iran echter via andere Chinese kopers toegang tot dezelfde markt behoudt, wordt de structurele impact beperkt.

De echte test ontstaat daarom pas wanneer kleinere maatregelen onvoldoende blijken. Dan moet Washington beslissen of het bereid is ook grotere Chinese partijen rechtstreeks onder druk te zetten.

Een Chinese raffinaderij is iets anders dan een grote Chinese bank

Dit onderscheid is essentieel. De zeer brede taal van Trump betekent niet automatisch dat heel China onder een nieuw sanctieregime komt te vallen.

Een individuele raffinaderij of handelaar kan worden aangepakt zonder dat de volledige handelsrelatie tussen Washington en Beijing wordt geraakt. Bij grote Chinese staatsbedrijven of systeemrelevante banken ligt dat anders. Zij zijn veel sterker verweven met internationale handel, dollars, grondstoffenfinanciering en andere delen van het mondiale financiële systeem.

Daarom neemt de economische prijs voor de Verenigde Staten toe naarmate Washington hoger in de Chinese financiële keten grijpt. Een sanctie tegen een kleine onderneming kan vooral Iran treffen. Een maatregel tegen een grote bank kan veel bredere gevolgen krijgen voor handel, valuta, financiële markten en vertrouwen.

Precies daar ligt de grens waar Trumps dreiging economisch veel moeilijker uitvoerbaar wordt.

De financiële levenslijn loopt ook via de Chinese yuan

Niet alleen de fysieke oliehandel telt. Ook de verwerking van de inkomsten is belangrijk. Iran ontvangt een aanzienlijk deel van zijn olieopbrengsten via Chinese financiële kanalen en gebruikt wisselkantoren en andere structuren om deze middelen internationaal bruikbaar te maken.

Washington probeert daarom de waarde van de olie-export op twee manieren te verminderen. Enerzijds wil het de verkoop bemoeilijken, anderzijds wil het voorkomen dat Iran de opbrengsten gemakkelijk kan verplaatsen, omwisselen en uitgeven.

Wanneer olie nog kan worden verkocht maar de inkomsten steeds moeilijker bruikbaar worden, neemt de economische waarde van die export voor Iran af. Dat kan uiteindelijk effectiever zijn dan alleen het sanctioneren van afzonderlijke tankers.

Ook Rusland valt binnen de Amerikaanse dreiging

De formulering van Trump sluit Rusland niet uit. Russische financiële instellingen, bedrijven, transporteurs of overheidsgerelateerde organisaties die Iran helpen sancties te ontwijken, kunnen eveneens worden geraakt.

Het verschil met China is vooral de bestaande uitgangspositie. Veel Russische bedrijven en financiële instellingen staan al onder zware Amerikaanse en Europese restricties. Daardoor kan Washington bij bepaalde Russische partijen minder nieuwe economische druk toevoegen dan bij Chinese ondernemingen die nog veel meer toegang hebben tot internationale markten.

Dat betekent niet dat Rusland onbelangrijk is. Het betekent vooral dat China economisch veel meer hefboom biedt wanneer Washington werkelijk maximale druk wil zetten.

Het wegvallen van de UAE-route maakt China nog belangrijker

Daar komt bij dat de Verenigde Arabische Emiraten hun economische relatie met Iran sterk hebben beperkt na de recente escalatie tussen beide landen. De UAE waren voor Iran jarenlang een belangrijk knooppunt voor import, wederuitvoer, financiering en commerciële transacties.

Wanneer deze route daadwerkelijk grotendeels dichtgaat, neemt de afhankelijkheid van andere kanalen automatisch toe. China wordt daardoor nog belangrijker voor olie-inkomsten en buitenlandse handel.

Dat versterkt in theorie de Amerikaanse onderhandelingspositie, omdat steeds meer Iraanse inkomsten afhankelijk worden van een beperkter aantal buitenlandse partners. Tegelijk maakt het de confrontatie met China vrijwel onvermijdelijk wanneer Washington economische isolatie werkelijk volledig wil afdwingen.

Maar Trump staat er ook om bekend weer te draaien

Dit onderdeel mag naar onze mening niet worden onderschat. Trump gebruikt vaak zeer harde economische dreigingen om maximale onderhandelingsdruk op te bouwen. Dat betekent niet dat de huidige maatregelen alleen retoriek zijn, maar wel dat zijn eerste formulering niet automatisch gelijkstaat aan de uiteindelijke uitvoering.

Wanneer sancties tegen Iran vooral kleinere Chinese bedrijven raken, blijven de economische kosten voor de Verenigde Staten relatief beheersbaar. Wanneer Washington uiteindelijk grote Chinese banken of energiebedrijven moet raken om de campagne effectief te maken, verandert die rekensom.

Dan kunnen handel, energieprijzen, financiële markten en de relatie met Beijing zelf onder druk komen. Daarmee ontstaat ook voor de Amerikaanse economie een potentiële prijs.

Juist op dat punt neemt de kans toe dat Trump selectiever te werk gaat, uitzonderingen toestaat of de opgebouwde druk gebruikt als onderhandelingsmiddel. Zijn eerdere optreden laat zien dat extreem harde openingsposities en latere flexibiliteit goed naast elkaar kunnen bestaan.

De ontmoeting met Xi kan het tempo van de escalatie beïnvloeden

De timing richting een nieuwe ontmoeting tussen Trump en Xi maakt deze onzekerheid nog groter. Washington en Beijing hebben veel meer dossiers lopen dan Iran alleen. Handel, tarieven, technologie, AI, exportrestricties en strategische concurrentie spelen allemaal tegelijkertijd.

Een grote financiële confrontatie met China over Iraanse olie zou die bredere onderhandelingen aanzienlijk ingewikkelder maken. Dat kan Trump ervan weerhouden onmiddellijk de meest vergaande maatregelen in te zetten.

Tegelijk kan precies het tegenovergestelde gebeuren. De dreiging tegen Chinese partijen kan worden gebruikt om voor de ontmoeting extra onderhandelingsmacht op te bouwen. Iran wordt dan onderdeel van een veel groter pakket waarin Washington en Beijing concessies tegen elkaar proberen uit te ruilen.

Voor beleggers betekent dit dat de sancties niet los van de Amerikaans-Chinese relatie kunnen worden bekeken.

De markten reageren voorlopig nauwelijks

Opvallend is dat financiële markten tot nu toe niet reageren alsof de zwaarste sanctievariant al vaststaat. Er is geen brede vlucht uit risicoactiva en ook de oliemarkt lijkt de aankondiging vooral te behandelen als een nieuwe onzekerheidsfactor binnen een reeds gespannen Midden-Oosten.

Dat is op zichzelf informatief. De markt lijkt onderscheid te maken tussen zeer harde politieke taal en maatregelen die daadwerkelijk worden ingevoerd en gehandhaafd.

Beleggers willen waarschijnlijk eerst zien welke partijen op nieuwe sanctielijsten terechtkomen. Een reeks kleinere handelshuizen, tankers of raffinaderijen zou vooral een uitbreiding van de bestaande campagne betekenen. Grote Chinese banken of staatsenergiebedrijven zouden een veel fundamentelere escalatie vormen.

Hormuz blijft voor olie belangrijker dan woorden alleen

Voor de olieprijs blijft de fysieke situatie rond de Straat van Hormuz voorlopig waarschijnlijk belangrijker dan de sanctieretoriek. Het scheepvaartverkeer bevindt zich nog altijd duidelijk onder normale niveaus en de combinatie van militaire risico’s, blokkades en onzekerheid houdt veel operators voorzichtig.

Wanneer het verkeer door Hormuz normaliseert, kan een deel van de geopolitieke risicopremie uit de olieprijs verdwijnen, zelfs wanneer de economische sancties tegen Iran verder worden aangescherpt.

Wanneer de militaire situatie opnieuw verslechtert, kan het tegenovergestelde gebeuren. Een fysieke verstoring van een van de belangrijkste mondiale energieroutes heeft veel directere gevolgen voor de beschikbare barrels dan een sanctie waarvan de uiteindelijke naleving onzeker is.

Daarom kijken oliemarkten uiteindelijk meer naar exportvolumes, tankerbewegingen en de feitelijke toegankelijkheid van Hormuz dan naar politieke formuleringen alleen.

De sancties kunnen zwaar zijn zonder volledig succesvol te worden

De belangrijkste vraag is uiteindelijk of de nieuwe campagne Iran werkelijk economisch kan isoleren. Dat is niet hetzelfde als de vraag of de sancties pijn kunnen veroorzaken.

Washington kan transport duurder maken, tussenpersonen afschrikken, betalingsroutes blokkeren en de Iraanse valuta verder onder druk zetten. Daarmee kunnen de economische gevolgen voor Iran aanzienlijk worden.

Volledige afsluiting is veel moeilijker. Zolang China bereid blijft olie af te nemen, alternatieve betalingskanalen bestaan en andere landen of bedrijven voldoende economische prikkels hebben om transacties voort te zetten, blijven ontsnappingsroutes bestaan.

De sancties kunnen dus zeer zwaar worden en tegelijkertijd minder effectief blijken dan de taal van Trump suggereert.

China bepaalt ook de grens van de Amerikaanse macht

Daarmee ontstaat een bredere geopolitieke vraag. Amerikaanse sancties zijn bijzonder krachtig doordat zoveel internationale handel via dollars, Amerikaanse banken en aan de Verenigde Staten gekoppelde financiële infrastructuur loopt.

China heeft echter jarenlang geprobeerd die afhankelijkheid te verminderen. Handel in yuan, alternatieve betalingsstructuren en nauwere financiële relaties met landen die eveneens Amerikaanse sancties willen ontwijken, passen binnen die strategie.

Wanneer Washington de nieuwe Iran-campagne zeer agressief tegen Chinese partijen inzet, kan dat Beijing extra reden geven om dergelijke alternatieven verder uit te bouwen.

Op korte termijn is de Amerikaanse financiële macht nog aanzienlijk groter. Op langere termijn kan zeer intensief gebruik van secundaire sancties echter ook de wens versterken om minder afhankelijk te worden van het Amerikaanse financiële systeem.

De komende sanctielijsten worden belangrijker dan de toespraak

Voor beleggers ligt het volgende echte informatiepunt daarom bij de uitvoering. De woorden economic warfare klinken spectaculair, maar de economische gevolgen worden pas zichtbaar wanneer duidelijk wordt welke instellingen Washington daadwerkelijk durft te raken.

Wanneer de VS doorgaan met gerichte maatregelen tegen kleinere raffinaderijen, tankers, handelsbedrijven en frontbedrijven, wordt de bestaande strategie vooral intensiever.

Wanneer grote Chinese banken, staatsbedrijven of cruciale energiebedrijven worden geraakt, verandert het karakter van de campagne. Dan wordt Iran een directe bron van economische spanning tussen Washington en Beijing.

Precies daarom is het voorbarig om nu al uit te gaan van het zwaarste scenario.

Investment view

Onze Investment view is dat de aankondiging de geopolitieke onzekerheid verhoogt, maar voorlopig geen reden vormt om automatisch uit te gaan van een brede nieuwe marktcrisis. De beperkte reactie van financiële markten laat zien dat beleggers eerst willen zien hoeveel van de dreiging daadwerkelijk wordt uitgevoerd.

China is de sleutel tot het succes van de strategie. Zolang Beijing bereid blijft Iraanse olie op te nemen en betalingen buiten de traditionele westerse financiële infrastructuur mogelijk blijven, kan Washington Iran zware economische schade toebrengen zonder het land volledig af te sluiten.

Daarom verwachten wij dat de volgende stap vooral draait om de vraag hoeveel druk Trump op China durft te zetten. Kleine Chinese raffinaderijen en tussenpersonen zijn relatief eenvoudige doelwitten. Grote banken en staatsbedrijven zijn veel ingewikkelder omdat maatregelen tegen deze partijen ook gevolgen kunnen hebben voor de Amerikaanse economie en de bredere onderhandelingen met Xi.

Wij houden daarom nadrukkelijk rekening met de mogelijkheid dat Trump later opnieuw draait, selectiever gaat handhaven of een deel van de druk gebruikt om een deal af te dwingen. Zeker richting gesprekken met Xi kan maximale retoriek onderdeel zijn van een bredere onderhandeling en niet noodzakelijk het eindpunt van het beleid.

Voor olie blijft de fysieke situatie rond Hormuz voorlopig belangrijker dan de sanctiedreiging alleen. Voor aandelenmarkten ligt het omslagpunt vooral bij China. Zolang grote Chinese financiële instellingen buiten schot blijven, kan de markt dit grotendeels behandelen als een verdere aanscherping van bestaande druk op Iran. Wanneer Washington die grens wel overschrijdt, krijgen we een veel groter verhaal met mogelijke gevolgen voor energie, handel, valuta en wereldwijde risicobereidheid.

English version

Trump Announces Economic War on Iran: China Becomes the Real Test

Donald Trump has sharply intensified the economic confrontation with Iran. The US president has announced what he describes as the most severe economic operation ever taken against a country. Washington is not focusing on Iran alone. Banks, companies, government entities and other parties that continue to provide Tehran with access to oil revenues, foreign currency, logistics or international trade may also face US measures.

For financial markets, however, the key question is not how aggressively Trump speaks, but how far he is actually prepared to go. China is the central test. Beijing is by far the largest buyer of Iranian oil, while an aggressive US campaign against major Chinese banks or energy companies could also affect the broader US-China economic relationship. Russia also falls within the potential reach of the measures. At the same time, investors need to take Trump’s familiar negotiating style into account: maximum pressure is frequently used to force concessions, after which room for easing can emerge when the economic or political costs rise.

■ Trump is threatening severe economic consequences for foreign parties that help Iran circumvent its economic isolation.
■ China represents Iran’s most important external economic lifeline and is therefore crucial to the success of the US strategy.
■ Russia can also be targeted if Russian banks, companies or logistics providers continue supporting Iran.
■ Financial markets are reacting surprisingly calmly for now and appear to want evidence of actual enforcement first.
■ The main uncertainty is whether Trump is prepared to accept the economic consequences if sanctions eventually have to reach major Chinese institutions.

From Maximum Pressure to Economic Warfare

The new US approach goes beyond traditional sanctions against Iranian companies, military-related organisations or individual officials. Trump also wants to target the infrastructure surrounding the Iranian economy. Oil trading, currency transactions, cash transfers, exchange houses, ship registries and front companies are all identified as channels Washington wants to close.

The logic is straightforward. Iran can formally be placed under severe sanctions, but as long as it can sell oil and use the proceeds for imports, military spending and foreign payments, its economic isolation remains incomplete. Washington is therefore attempting to pressure not only the seller, but also the buyer, financier, transporter and intermediary.

The US campaign has also been running for some time. Under Operation Economic Fury, foreign refiners, shipping companies, trading networks and financial structures linked to Iranian revenue flows have already been targeted. Trump’s latest message appears mainly to indicate that the circle of potential targets can be widened further.

China Determines Whether the Strategy Can Truly Succeed

China represents the most important challenge. A very large share of Iranian oil exports ends up in China, with independent refiners playing an important role. That makes the economic relationship with Beijing far more important to Tehran than most other foreign trade channels.

This makes the US strategy both powerful and complicated. Washington can relatively easily target smaller refiners, trading companies, tankers or intermediaries. That makes transactions more expensive, riskier and logistically more difficult. If Iran can retain access to the same market through other Chinese buyers, however, the structural impact remains limited.

The real test therefore only arrives if smaller measures prove insufficient. At that point, Washington has to decide whether it is prepared to place direct pressure on larger Chinese institutions.

Sanctioning a Chinese Refiner Is Different From Targeting a Major Chinese Bank

This distinction is essential. Trump’s extremely broad language does not automatically mean that China as a country will fall under a new comprehensive sanctions regime.

An individual refiner or trader can be targeted without fundamentally disrupting the entire economic relationship between Washington and Beijing. The situation is different for major Chinese state-owned companies or systemically important banks. They are much more deeply connected to international trade, dollar financing, commodity markets and other parts of the global financial system.

The economic cost to the United States therefore increases as Washington moves higher into the Chinese financial chain. A sanction against a small company may mainly hurt Iran. A measure against a major bank could have much wider consequences for trade, currencies, financial markets and confidence.

That is precisely where Trump’s threat becomes far more difficult to execute economically.

The Financial Lifeline Also Runs Through the Chinese Yuan

The physical oil trade is not the only factor. The processing of the revenues also matters. Iran receives a significant share of its oil proceeds through Chinese financial channels and uses exchange houses and other structures to make those funds usable internationally.

Washington is therefore attempting to reduce the value of Iran’s oil exports in two ways. It wants to make the sale itself more difficult, while also preventing Iran from easily transferring, converting and spending the proceeds.

If oil can still be sold but the revenues become increasingly difficult to use, the economic value of those exports to Iran declines. That can ultimately be more effective than sanctioning individual tankers alone.

Russia Also Falls Within the US Threat

Trump’s formulation does not exclude Russia. Russian financial institutions, companies, transport providers or government-linked organisations that help Iran circumvent sanctions can also be targeted.

The difference with China mainly lies in the starting point. Many Russian companies and financial institutions are already subject to severe US and European restrictions. Washington therefore has less additional economic pressure to apply against some Russian parties than against Chinese companies that still enjoy much broader access to global markets.

That does not make Russia irrelevant. It mainly means that China provides much more leverage if Washington truly wants to apply maximum economic pressure.

The Loss of the UAE Route Makes China Even More Important

The United Arab Emirates has meanwhile sharply restricted its economic relationship with Iran following the recent escalation between the two countries. The UAE had for years been an important hub for Iranian imports, re-exports, financing and commercial transactions.

If this route is largely closed, dependence on alternative channels automatically increases. China therefore becomes even more important for oil revenues and foreign trade.

In theory, this strengthens the US negotiating position because a growing share of Iran’s income becomes dependent on a smaller number of foreign partners. At the same time, it makes confrontation with China almost unavoidable if Washington truly wants to enforce complete economic isolation.

But Trump Is Also Known for Changing Course

This part should not be underestimated. Trump often uses very aggressive economic threats to build maximum negotiating pressure. That does not mean the current sanctions threat is merely rhetoric, but it does mean that his opening position does not automatically equal the final implementation.

If sanctions against Iran mainly affect smaller Chinese companies, the economic cost to the United States remains relatively manageable. If Washington eventually needs to target major Chinese banks or energy companies to make the campaign effective, the calculation changes.

Trade, energy prices, financial markets and the relationship with Beijing itself could then come under pressure. That creates a potential cost for the US economy as well.

At precisely that point, the probability rises that Trump becomes more selective, allows exemptions or uses the accumulated pressure as negotiating leverage. His previous behaviour shows that extremely hard opening positions and later flexibility can exist side by side.

The Meeting With Xi Could Influence the Pace of Escalation

The timing ahead of another Trump-Xi meeting makes this uncertainty even greater. Washington and Beijing have many other issues beyond Iran. Trade, tariffs, technology, AI, export restrictions and strategic competition are all being discussed at the same time.

A major financial confrontation with China over Iranian oil could make those wider negotiations considerably more difficult. That may discourage Trump from immediately using the most aggressive measures.

The opposite is also possible. The threat against Chinese parties could be used to build additional negotiating leverage before the meeting. Iran would then become part of a much larger package in which Washington and Beijing attempt to exchange concessions across several issues.

For investors, this means the sanctions cannot be analysed separately from the broader US-China relationship.

Markets Are Barely Reacting for Now

It is striking that financial markets are not yet behaving as if the most severe sanctions scenario has already been decided. There has been no broad flight from risk assets, while the oil market appears to be treating the announcement mainly as another uncertainty within an already tense Middle East environment.

That is informative in itself. Markets appear to be distinguishing between extremely aggressive political language and measures that are actually introduced and enforced.

Investors probably want to see which parties appear on new sanctions lists. A series of smaller trading houses, tankers or refiners would mainly represent an extension of the existing campaign. Major Chinese banks or state-owned energy companies would represent a far more fundamental escalation.

Hormuz Remains More Important for Oil Than Words Alone

For oil prices, the physical situation around the Strait of Hormuz is likely to remain more important in the near term than sanctions rhetoric. Shipping activity remains clearly below normal levels, while the combination of military risk, blockades and uncertainty continues to make many operators cautious.

If traffic through Hormuz normalises, part of the geopolitical risk premium in oil could disappear even if economic sanctions against Iran continue to tighten.

If the military situation worsens again, the opposite could happen. A physical disruption of one of the world’s most important energy routes has much more immediate consequences for available barrels than a sanctions package whose ultimate compliance remains uncertain.

Oil markets will therefore continue to pay more attention to export volumes, tanker movements and the actual accessibility of Hormuz than to political language alone.

The Sanctions Can Be Severe Without Being Fully Successful

The central question is whether the new campaign can truly isolate Iran economically. That is not the same as asking whether the sanctions can inflict serious damage.

Washington can make transport more expensive, discourage intermediaries, block payment channels and place additional pressure on the Iranian currency. The economic consequences for Iran can therefore be substantial.

Complete isolation is much more difficult. As long as China remains willing to buy oil, alternative payment channels continue to exist and other countries or companies retain sufficient economic incentives to trade, escape routes remain available.

The sanctions can therefore become extremely severe while still proving less effective than Trump’s language suggests.

China Also Determines the Limits of American Power

This creates a broader geopolitical question. US sanctions are exceptionally powerful because so much international trade relies on dollars, American banks and financial infrastructure connected to the United States.

China, however, has spent years attempting to reduce that dependence. Yuan-based trade, alternative payment structures and closer financial relationships with countries that also want to avoid US sanctions fit within that strategy.

If Washington applies the new Iran campaign very aggressively against Chinese parties, Beijing may gain an additional reason to accelerate those alternatives.

In the short term, American financial power remains considerably greater. Over the longer term, very intensive use of secondary sanctions may also strengthen the incentive for other countries to reduce dependence on the US financial system.

The Next Sanctions Lists Matter More Than the Speech

For investors, the next real information point is therefore implementation. The words economic warfare sound spectacular, but the economic consequences only become clear once it is known which institutions Washington is actually prepared to target.

If the US continues with focused measures against smaller refiners, tankers, trading companies and front companies, the existing strategy will mainly become more intense.

If major Chinese banks, state-owned companies or critical energy groups are targeted, the character of the campaign changes. Iran would then become a direct source of economic tension between Washington and Beijing.

That is why it is premature to assume the most severe scenario today.

Investment view

Our Investment view is that the announcement increases geopolitical uncertainty but does not yet provide a reason to assume a broad new market crisis. The limited reaction across financial markets shows that investors first want to see how much of the threat is actually implemented.

China is the key to the success of the strategy. As long as Beijing remains willing to absorb Iranian oil and payment channels outside the traditional Western financial infrastructure remain available, Washington can inflict serious economic damage on Iran without completely cutting the country off.

We therefore expect the next stage to revolve around how much pressure Trump is willing to place on China. Smaller Chinese refiners and intermediaries are relatively easy targets. Major banks and state-owned companies are far more complicated because measures against them could also affect the US economy and the broader negotiations with Xi.

We therefore explicitly take into account the possibility that Trump later changes course, becomes more selective in enforcement or uses part of the pressure to force a deal. Especially ahead of talks with Xi, maximum rhetoric may form part of a broader negotiating strategy rather than necessarily representing the final policy outcome.

For oil, the physical situation around Hormuz remains more important than the sanctions threat alone. For equity markets, the key threshold lies with China. As long as major Chinese financial institutions remain outside the direct line of fire, markets can largely treat this as a further tightening of existing pressure on Iran. If Washington crosses that line, the issue becomes much larger, with potential consequences for energy, trade, currencies and global risk appetite.