Er zit nog tijd tussen het openen van de markt en nu. In die periode kan er nog van alles gebeuren, maar zoals de zaken nu liggen gaan we richting verdere escalatie.

Als er in de komende uren geen verandering komt, kunnen markten bij opening hard instorten. Aandelen omlaag, olie omhoog, rentes omhoog door inflatiedruk, het zoeken naar cash waardoor goud en alternatieve assets ook dalen.

Wij staan sinds 6 februari, zoals eerder aangegeven, volledig langs de zijlijn en zijn toen 100% in cash gegaan. Zie ook de database.

• We bewegen richting verdere escalatie, niet richting stabilisatie
• Kans op directe sell-off bij opening als er niets verandert
• Aandelen onder druk met risico op versnelling omlaag
• Olie omhoog door verstoring van aanbod en transport
• Rentes omhoog door oplopende inflatiedruk vanuit energie
• Twee kritieke chokepoints tegelijk onder druk, dit is systemisch risico
• Wereldhandel kan geraakt worden, supply chains komen onder spanning
• Creditmarkten prijzen dit risico nog niet volledig in.
• Dit is geen normale markt maar een fase van chaos en volatiliteit
• Wij zitten sinds 6 februari 100% in cash

Voor beleggers geldt dat Iran de volgende fase in is gegaan met de oorlog door zoveel mogelijk economische schade aan te richten. Hoewel we altijd gebalanceerd willen kijken, geldt dat als er niets verandert, opnieuw maandag markten verder gaan instorten.

Wil je alle artikelen kunnen lezen en elke podcast beluisteren? Neem dan een abonnement en krijg toegang tot alle artikelen en de database met duizenden berichten.

De Amerikaanse regering werkt achter de schermen aan mogelijke vredesonderhandelingen met Iran, terwijl het conflict naar verwachting volgens de Amerikanen nog twee tot drie weken kan doorgaan. Dat betekent dat diplomatie en militaire druk parallel blijven bestaan, zonder dat er zicht is op een snelle oplossing.

Voor markten vertaalt dit zich in een omgeving waarin onzekerheid dominant blijft en prijsvorming steeds meer wordt gedreven door geopolitiek. Energieprijzen blijven extreem gevoelig, inflatieverwachtingen kunnen opnieuw oplopen en aandelenmarkten blijven kwetsbaar voor scherpe bewegingen.

Creditmarkten vormen hierbij een extra risico, omdat spreads nog onvoldoende rekening houden met deze escalatiedynamiek en daardoor snel kunnen herprijzen.

Voor beleggers betekent dit dat risico’s zich niet beperken tot één markt. De impact loopt via olie, via supply chains en via sentiment en werkt door in marges, waarderingen en kapitaalstromen.

Dit is geen lokaal conflict, maar een situatie die direct raakt aan mondiale energie- en handelsstromen en daarmee aan de kern van het financiële systeem.

In de praktijk betekent dit dat de oorlog zich heeft ontwikkeld richting een vorm van economische oorlogsvoering, waarbij het verstoren van energie en handel centraal staat.

Nieuwe fase: economische ontwrichting centraal

Voor beleggers geldt dat Iran de volgende fase in is gegaan door zoveel mogelijk economische schade aan te richten. De focus verschuift daarmee van militaire doelen naar energie, infrastructuur en handelsstromen. Dit onderstreept dat het doel niet alleen militair is, maar gericht op maximale ontwrichting van markten en economieën.

Dat wordt nog duidelijker door de recente signalen rond de Houthis. Volgens Israëlische media zouden de Houthis uit Jemen mogelijk al vanaf maandag 23 maart actief kunnen deelnemen aan de oorlog tegen Israël en de Verenigde Staten, onder druk van Iran en Hezbollah.

In het weekend hebben de Houthis al gedreigd om de Bab el-Mandeb-zeestraat te blokkeren ter ondersteuning van Iran. De eerste maatregel kan bestaan uit een officiële verklaring van een maritieme blokkade tegen de Verenigde Staten en Israël.

De Houthis in hun statement: “Zodra het besluit wordt genomen om in te grijpen, kan de eerste stap bestaan uit het officieel uitroepen van een maritieme blokkade tegen de Verenigde Staten en het zionistische regime. Koopvaardijschepen en oorlogsschepen, inclusief vliegdekschepen, die richting Amerikaans grondgebied en de bezette gebieden varen, kunnen dan worden tegengehouden.”

Abed al-Thawr voegde daaraan toe dat de Houthis daarnaast overwegen om de Bab el-Mandeb volledig af te sluiten voor alle schepen die richting Israëlische havens varen.

De Bab el-Mandeb is een cruciale chokepoint die de Rode Zee verbindt met de Golf van Aden. Ongeveer 10 tot 12 procent van de wereldhandel en circa 9 procent van het wereldwijde olievervoer gaat jaarlijks door deze zeestraat.

Dit betekent dat naast de Straat van Hormuz nu ook een tweede cruciaal chokepoint onder druk komt te staan.

Dit is geen marginaal risico, maar een directe bedreiging voor wereldhandel en energievoorziening. Daarmee verschuift het risico van regionaal naar systemisch, waarbij verstoringen direct doorwerken in de wereldeconomie.

Twee chokepoints tegelijk verandert het speelveld

De markt kijkt traditioneel naar de Straat van Hormuz, maar het risico zit nu in het feit dat twee chokepoints tegelijk onder druk kunnen komen.

Wil je alle artikelen kunnen lezen en elke podcast beluisteren? Neem dan een abonnement en krijg toegang tot alle artikelen en de database met duizenden berichten.

Als zowel Hormuz als Bab el-Mandeb onder druk komen te staan, ontstaat er een directe kettingreactie in energieprijzen, transportkosten, verzekeringspremies en wereldwijde supply chains. Dit vertaalt zich direct naar margedruk bij bedrijven, oplopende inflatie en neerwaartse druk op waarderingen.

Dit is geen normaal marktscenario meer, maar een situatie waarin het mondiale handels- en energiesysteem onder druk komt te staan. Dat betekent dat risico’s zich niet lineair ontwikkelen, maar abrupt kunnen doorschieten.

In zulke scenario’s volgt vaak een snelle herprijzing, omdat markten dit type risico structureel onderschatten totdat het zichtbaar wordt.

Daarnaast betekent dit dat markten niet alleen reageren op fundamentals, maar op verstoringen in het systeem zelf. Dit verhoogt de kans op brede herprijzing over meerdere asset classes tegelijk.

Positionering vanuit cash en realiteit

Wij staan sinds 6 februari, zoals eerder aangegeven en gemeld aan onze leden, langs de zijlijn en zijn volledig in cash gegaan. Dat is in lijn met de strategie om in dit soort fases niet te handelen, maar te wachten op duidelijke veranderingen in de marktstructuur en nieuwe trends. Deze cash kan later weer worden ingezet.

Overigens, dit soort acties zijn niet nieuw in onze strategie. Vorig jaar in februari deden we en soortgelijk actie (zie bericht van toen).

Dit type markt wordt niet gedreven door fundamentals, maar door geopolitiek en emotie. Dat betekent dat directionele overtuiging laag is, dat er geen duidelijke edge is en dat risico’s asymmetrisch zijn. In zo’n omgeving is het risico op fouten groter dan het potentiële rendement.

Wil je alle artikelen kunnen lezen en elke podcast beluisteren? Neem dan een abonnement en krijg toegang tot alle artikelen en de database met duizenden berichten.

Hoewel we altijd gebalanceerd willen kijken, blijft de realiteit dat als er niets verandert, markten maandag opnieuw verder onder druk kunnen komen te staan.

Dit betekent niet dat markten elke dag dalen. In dit soort fases zie je juist dat grote stijgingen en grote dalingen elkaar snel kunnen opvolgen, maar zoals de situatie er nu voor staat, lijkt de beweging vooral neerwaarts te zijn en ontwikkelt de markt zich richting een duikvlucht naar beneden.

De grootste opwaartse en neerwaartse bewegingen liggen in dit soort markten vaak dicht bij elkaar, wat het risico op verkeerde positionering verder vergroot.

Diplomatie versus realiteit

De Amerikaanse regering werkt aan mogelijke onderhandelingen, maar de onderliggende realiteit is dat de posities ver uit elkaar liggen.

De Verenigde Staten sturen aan op fundamentele veranderingen binnen Iran, terwijl Iran inzet op garanties, een staakt-het-vuren en compensatie.

Er is geen direct contact en de communicatie verloopt via derde partijen. Dat maakt het proces traag en verhoogt de kans op miscalculaties.

Diplomatie is daarmee op dit moment geen oplossing, maar een extra laag onzekerheid die op korte termijn eerder volatiliteit toevoegt dan stabiliteit brengt.

Strategische signalen: escalatiegrens verschuift

Eén ding is inmiddels duidelijk geworden, en de vraag blijft waarom met name Europa dit regime jarenlang de hand boven het hoofd heeft gehouden. Iran beschikt over raketten die veel verder reiken dan velen denken. Het land lijkt daarbij niet alleen te mikken op militaire doelen, maar ook op het veroorzaken van zoveel mogelijk burgerslachtoffers, terwijl het een duidelijke dreiging afgeeft door aanvallen in de buurt van de Dimona-reactor uit te voeren.

Niet de Dimona-reactor werd geraakt, maar de stad Dimona, die ongeveer 20 kilometer verderop ligt. Iran geeft hiermee eerder een waarschuwingssignaal of een bluf af dat ze de reactor zouden kunnen raken.

Wil je alle artikelen kunnen lezen en elke podcast beluisteren? Neem dan een abonnement en krijg toegang tot alle artikelen en de database met duizenden berichten.

De impliciete boodschap is strategisch, maar de uitvoering wijst vooral op druk richting de burgerbevolking en maximale ontwrichting.

De intentie lijkt daarmee niet beperkt tot militaire impact, maar verschuift richting het maximaliseren van slachtoffers. Dimona ligt in de buurt van Be’er Sheva, waar constant de vooralarmen afgaan.

Daarnaast geldt dat een regime dat steeds meer in een overlevingsmodus opereert, eerder geneigd is om escalatie verder op te voeren dan terug te schakelen, wat het risico op verdere ontregeling vergroot.

Iran signaleert coöperatie Hormuz, maar lost weinig op

Iran heeft aan de VN-maritieme organisatie laten weten dat het bereid is samen te werken aan de veiligheid van de scheepvaart in de Golfregio.

Daarbij worden echter direct voorwaarden gesteld:

• De Straat van Hormuz blijft open, maar niet voor “vijanden”
• Schepen moeten coördineren met Teheran
• De verantwoordelijkheid voor escalatie wordt bij de Verenigde Staten en Israël gelegd

De impliciete boodschap is duidelijk: toegang blijft mogelijk, maar alleen onder voorwaarden die door Iran worden bepaald.

Voor markten verandert dit weinig. Dit is geen echte de-escalatie, maar een gecontroleerde vorm van druk waarbij Iran de spelregels probeert te bepalen. Het risico op verstoring van energie- en handelsstromen blijft daarmee intact.

Conclusie voor beleggers

De markt zit in een fase waarin geopolitiek en emotie de prijs volledig bepaalt en waarin risico’s zich opstapelen in plaats van afnemen. Zolang er niets verandert, gaan we niet richting stabilisatie maar richting verdere verslechtering. De lijn blijft neerwaarts en de kans is groot dat markten verder dalen.

Wil je alle artikelen kunnen lezen en elke podcast beluisteren? Neem dan een abonnement en krijg toegang tot alle artikelen en de database met duizenden berichten.

Dit is geen lineaire markt, maar een omgeving waarin scherpe stijgingen en harde dalingen elkaar kunnen opvolgen. Toch wijst alles er op dit moment op dat de druk vooral naar beneden ligt en dat de markt zich richting verdere dalingen ontwikkelt.

Dit kan zich bovendien niet beperken tot één dag, maar meerdere weken aanhouden zolang de onderliggende situatie niet verandert.

Wij staan daarom, zoals eerder aangegeven, sinds 6 februari volledig langs de zijlijn en zijn 100% in cash gegaan. In een markt zonder duidelijke richting, met oplopende risico’s en een negatieve asymmetrie, is dit geen omgeving om risico te nemen.

🔵 English version

Markets into the open: risk of further escalation increasing

There is still time between now and the market open. In that window, anything can still happen, but as things currently stand, we are moving toward further escalation. If nothing changes in the coming hours, markets could sharply break down at the open. Equities down, oil up, rates up driven by inflation pressure, and so on.

• We are moving toward further escalation, not stabilization
• Risk of a direct sell-off at the open if nothing changes
• Equities under pressure with risk of accelerated downside
• Oil higher due to disruptions in supply and transport
• Rates moving higher due to rising inflation pressure from energy
• Two critical chokepoints under pressure simultaneously, this is systemic risk
• Global trade can be impacted, supply chains coming under stress
• Credit markets are not fully pricing this risk yet, repricing is likely
• This is not a normal market but a phase of chaos and volatility
• We have been 100% in cash since February 6

We have been fully on the sidelines since February 6, as previously indicated, and are 100% in cash. For investors, Iran has entered the next phase of the war by aiming to inflict as much economic damage as possible. While we always try to remain balanced, the reality is that if nothing changes, markets are likely to continue breaking down again on Monday.

The U.S. administration is working behind the scenes on potential peace negotiations with Iran, while the conflict is expected to continue for another two to three weeks. This means diplomacy and military pressure are running in parallel, without any clear path to a quick resolution.

For markets, this translates into an environment where uncertainty remains dominant and pricing is increasingly driven by geopolitics. Energy prices remain highly sensitive, inflation expectations can rise again, and equity markets remain vulnerable to sharp moves. Credit markets are an additional risk, as spreads do not yet fully reflect this escalation dynamic and can reprice quickly.

For investors, this means risks are not limited to one market. The impact runs through oil, supply chains, and sentiment, feeding directly into margins, valuations, and capital flows. This is no longer a local conflict, but a situation that directly affects global energy and trade flows, and therefore the core of the financial system. In practice, this has evolved into a form of economic warfare, where disrupting energy and trade is central.

New phase: economic disruption as the objective

For investors, Iran has entered the next phase by aiming to inflict as much economic damage as possible. The focus is shifting from military targets to energy, infrastructure, and trade flows. This underlines that the objective is not purely military, but focused on maximum disruption of markets and economies.

This becomes even clearer through recent signals around the Houthis. According to Israeli media, Yemen’s Houthis may join the war against Israel and the United States as soon as Monday, March 23, under pressure from Iran and Hezbollah.

Over the weekend, the Houthis already threatened to block the Bab el-Mandeb Strait in support of Iran. The first step could be an official declaration of a naval blockade against the United States and Israel.

In their own wordd: “Once the decision to intervene is made, the first measure could be the official declaration of a naval blockade against the United States and the Zionist regime. Merchant vessels and warships, including aircraft carriers, destined for U.S. soil and the occupied territories could therefore be stopped.”

Abed al-Thawr added that the Houthis are also considering a complete closure of the Bab el-Mandeb Strait for any ships heading toward Israeli ports.

The Bab el-Mandeb is a critical chokepoint linking the Red Sea to the Gulf of Aden. Approximately 10 to 12 percent of global trade and around 9 percent of seaborne oil flows through this route annually.

This means that alongside the Strait of Hormuz, a second critical chokepoint is now under pressure. This is not a marginal risk, but a direct threat to global trade and energy supply. The risk is shifting from regional to systemic, with disruptions feeding directly into the global economy.

Two chokepoints at once changes the game

Markets traditionally focus on the Strait of Hormuz, but the real risk now lies in the fact that two chokepoints can be under pressure at the same time.

If both Hormuz and Bab el-Mandeb are disrupted, a direct chain reaction emerges across energy prices, transport costs, insurance premiums, and global supply chains. This translates immediately into margin pressure, rising inflation, and downward pressure on valuations.

This is no longer a normal market scenario, but a situation where the global trade and energy system comes under stress. That means risks do not evolve linearly, but can accelerate abruptly. In such scenarios, repricing tends to happen fast, as markets structurally underestimate this type of risk until it becomes visible.

It also means markets are no longer reacting to fundamentals, but to disruptions in the system itself. This increases the probability of broad repricing across multiple asset classes simultaneously.

Positioning and reality

We have been on the sidelines since February 6, as previously indicated, and are fully in cash. This aligns with the strategy of not trading noise in this type of environment, but waiting for clear shifts in market structure and new trends.

This type of market is not driven by fundamentals, but by geopolitics. That means directional conviction is low, there is no clear edge, and risks are asymmetric. In this kind of environment, the risk of being wrong outweighs the potential return.

While we always aim to remain balanced, the reality remains that if nothing changes, markets are likely to come under further pressure again on Monday.

This does not mean markets will fall every day. In these phases, large up moves and large down moves tend to follow each other quickly, but as things stand now, the pressure is clearly skewed to the downside and the market is developing into a downward move that resembles a sharp sell-off. The largest up and down days tend to cluster together in these environments, increasing the risk of poor positioning.

Diplomacy versus reality

The U.S. administration is working on potential negotiations, but the underlying reality is that positions are far apart.

The United States is pushing for fundamental changes within Iran, while Iran is demanding guarantees, a ceasefire, and compensation.

There is no direct contact, and communication runs through third parties. This slows the process and increases the risk of miscalculation.

Diplomacy at this stage is not a solution, but an additional layer of uncertainty that is more likely to add volatility in the short term than to bring stability.

Iran signals cooperation in Hormuz, but it changes little

Iran has told the UN maritime agency it is willing to cooperate on shipping safety in the Gulf.

However, this comes with clear conditions:

• The Strait of Hormuz remains open, but not for “enemies”
• Ships must coordinate with Tehran
• The U.S. and Israel are blamed for the escalation

The message is clear: access remains available, but only under terms set by Iran.

For markets, this does little to change the situation. This is not de-escalation, but a controlled form of pressure where Iran is attempting to set the rules. The risk to energy flows and global trade therefore remains firmly in place.

Strategic signals: escalation threshold is shifting

One thing has become clear, and the question remains why Europe in particular has supported this regime for so long. Iran possesses missiles that reach much further than many assume. The country appears not only to target military objectives, but also to aim at maximizing civilian casualties, while simultaneously signaling capability through strikes near the Dimona reactor.

It was not the Dimona reactor that was hit, but the city of Dimona, located roughly 20 kilometers away. This appears more as a warning signal or bluff that the reactor could be targeted.

The implicit message is strategic, but the execution points toward pressure on the civilian population and maximum disruption.

The intent is therefore not limited to military impact, but shifts toward maximizing casualties. Dimona lies near Be’er Sheva, where early warning systems are constantly active.

In addition, a regime operating increasingly in survival mode is more likely to escalate further rather than de-escalate, increasing the risk of continued disruption.

Conclusion for investors

The market is in a phase where geopolitics fully drives pricing and risks are building rather than easing.

As long as nothing changes, we are not moving toward stabilization but toward further deterioration. The trend remains downward and the probability of further declines is high.

This is not a linear market, but an environment where sharp rallies and sharp declines can follow each other. However, current conditions clearly indicate that pressure is skewed to the downside and that markets are developing toward further declines. This dynamic is unlikely to be limited to a single day, but can persist for weeks as long as the underlying situation does not change.

We therefore remain, as previously stated, fully on the sidelines since February 6 and are 100% in cash. In a market without clear direction, with rising risks and negative asymmetry, this is not an environment to take risk.