De nieuwste analyse van het Institute for the Study of War laat zien dat de militaire ontwikkeling in de oorlog met Iran op dit moment relatief gunstig lijkt voor de Verenigde Staten en Israël. De gecombineerde campagne heeft de afgelopen weken vooral gericht op het uitschakelen van Iran’s vermogen om grootschalige drone- en raketaanvallen uit te voeren.

Wil je alle artikelen kunnen lezen en elke podcast beluisteren? Neem dan een abonnement en krijg toegang tot alle artikelen en de database met duizenden berichten.

Juist deze wapens vormen de kern van de Iraanse strategie om economische schade te veroorzaken en politieke druk op het Westen op te bouwen. Tegelijkertijd maakt het rapport duidelijk dat de oorlog nog lang niet beslist is en dat zelfs beperkte aanvallen nog grote economische gevolgen kunnen hebben.

Voor beleggers is dat een cruciaal punt. In energie- en transportmarkten kan één succesvolle aanval al voldoende zijn om olieprijzen te laten stijgen of scheepvaart te verstoren. Daardoor kan de geopolitieke risicopremie in markten langer blijven bestaan, zelfs wanneer de militaire situatie geleidelijk verbetert.

• De Verenigde Staten en Israël hebben inmiddels een groot deel van de Iraanse raket- en dronecapaciteit uitgeschakeld.
• Het aantal aanvallen neemt af, wat wijst op operationele vooruitgang in de militaire campagne.
• Iran blijft echter in staat om incidentele aanvallen uit te voeren die olie-infrastructuur of scheepvaart kunnen raken.
• De Straat van Hormuz blijft een cruciale kwetsbare schakel in de wereldwijde energiemarkt.
• Zelfs kleine aanvallen kunnen grote marktimpact hebben doordat energie- en transportmarkten extreem gevoelig zijn voor risico.

De strategie van Iran: economische druk in plaats van militaire overwinning

Volgens de analyse heeft Iran al jaren een asymmetrische strategie ontwikkeld om een conflict met de Verenigde Staten te voeren. In plaats van een directe militaire overwinning na te streven, probeert Teheran economische schade en politieke druk te creëren die uiteindelijk tot politieke concessies kan leiden.

Die strategie bestaat uit meerdere componenten. Iran gebruikt drone- en raketaanvallen om infrastructuur en militaire doelen te raken. Tegelijk probeert het de scheepvaart in de Perzische Golf te verstoren, bijvoorbeeld via maritieme drones, snelle boten en mogelijk zeemijnen. Daarnaast spelen cyberaanvallen, proxygroepen en internationale operaties een rol.

Het centrale doel is duidelijk: hogere olieprijzen, verstoring van energievoorziening en economische druk op de Verenigde Staten en hun bondgenoten.

Militaire voortgang van de VS en Israël

De gecombineerde campagne van de Verenigde Staten en Israël richt zich daarom op het uitschakelen van precies die middelen die Iran nodig heeft om zijn strategie uit te voeren. Dat betekent vooral het vernietigen van raketlanceerinrichtingen, drone-installaties en maritieme aanvalscapaciteit.

Volgens militaire bronnen zijn inmiddels tussen de 260 en 290 lanceerinrichtingen vernietigd of onbruikbaar gemaakt, van een geschat totaal van ongeveer 410 tot 440 systemen. Daardoor is het aantal raket- en droneaanvallen geleidelijk afgenomen.

Daarnaast zijn er aanwijzingen dat delen van de Iraanse raketmacht te maken hebben met demotivatie en organisatorische problemen. Sommige eenheden zouden orders weigeren of deserties kennen. Toch betekent dit niet dat de dreiging verdwenen is. Iran beschikt nog altijd over tientallen tot mogelijk meer dan honderd operationele lanceerinrichtingen.

Geen bewijs voor verborgen raketreserves

In sommige analyses wordt gesuggereerd dat Iran een deel van zijn geavanceerde raketten bewust achterhoudt om later in het conflict een massale aanval uit te voeren. Volgens de huidige analyse is er echter weinig bewijs dat Iran een dergelijke strategie volgt.

Iran gebruikt al verschillende geavanceerde raketsystemen in aanvallen op Israël. Bovendien zou het achterhouden van raketten weinig zin hebben wanneer lanceerinrichtingen systematisch worden vernietigd. Zonder voldoende lanceerplatformen kan zelfs een grote voorraad raketten nauwelijks effectief worden ingezet.

Daar komt bij dat Iran waarschijnlijk geen nauwkeurig inzicht heeft in de voorraad interceptorraketten van de Verenigde Staten en Israël. Een strategie die afhankelijk is van het uitputten van die voorraden zou daarom een zeer riskante gok zijn.

De maritieme dimensie en de Straat van Hormuz

Een van de belangrijkste economische risico’s in dit conflict ligt bij de scheepvaart in de Perzische Golf en de Straat van Hormuz. Een aanzienlijk deel van de wereldwijde olie-export passeert deze route. Zelfs beperkte verstoringen kunnen daardoor al grote gevolgen hebben voor energieprijzen.

De Amerikaanse strategie bestaat uit meerdere stappen. Eerst worden Iraanse luchtverdedigingssystemen langs de kust uitgeschakeld om luchtoperaties mogelijk te maken. Vervolgens worden raket- en dronecapaciteiten aangevallen en wordt de Iraanse marine verzwakt. Uiteindelijk is het doel om Iran’s vermogen om scheepvaart aan te vallen volledig te neutraliseren.

Als deze stappen succesvol zijn, kan de Amerikaanse marine de doorgang door de Straat van Hormuz beschermen en handelsroutes veiligstellen. Toch betekent dat niet automatisch dat de energiemarkten direct stabiliseren. Olieprijzen worden namelijk niet alleen bepaald door feitelijke veiligheid, maar ook door het risico dat markten inschatten.

Wat dit betekent voor markten

Voor beleggers ligt hier de belangrijkste conclusie. Zelfs wanneer de militaire situatie geleidelijk verbetert, kan de geopolitieke risicopremie in energie- en transportmarkten langer aanwezig blijven.

Energieprijzen reageren vaak disproportioneel op incidenten in strategische regio’s zoals de Perzische Golf. Eén succesvolle aanval op olie-infrastructuur of een tanker kan al voldoende zijn om volatiliteit te veroorzaken.

Daarom kijken markten niet alleen naar de feitelijke militaire balans, maar vooral naar de kans op verstoring van olieaanvoer. Zolang Iran nog in staat is om incidentele aanvallen uit te voeren, blijft dat risico bestaan.

Conclusie

De analyse schetst een beeld van een militaire campagne die duidelijke operationele vooruitgang boekt. De Verenigde Staten en Israël lijken erin te slagen om Iran’s raket-, drone- en maritieme aanvalscapaciteiten stap voor stap te verzwakken. Dat ondermijnt de kern van de Iraanse strategie om economische druk uit te oefenen.

Tegelijkertijd is de oorlog nog niet beslist. Iran behoudt nog steeds de mogelijkheid om beperkte aanvallen uit te voeren die strategisch grote economische gevolgen kunnen hebben. Voor beleggers betekent dat dat geopolitieke risico’s in energie- en transportmarkten waarschijnlijk nog enige tijd een rol blijven spelen, zelfs wanneer de militaire situatie verder stabiliseert.

English version

Iran war: military progress visible, but energy markets remain vulnerable

Introduction

A new assessment of the war with Iran suggests that the military trajectory currently appears relatively favorable for the United States and Israel. The combined campaign has focused heavily on degrading Iran’s ability to conduct large-scale drone and missile attacks, which are central to Tehran’s strategy of imposing economic and political pressure on the West. At the same time, the report emphasizes that the war remains far from decided and that even limited attacks can still produce significant economic consequences.

For investors, this point is crucial. In energy and transport markets, a single successful strike can be enough to move oil prices or disrupt shipping. As a result, geopolitical risk premiums can remain elevated even if the military situation gradually improves.

• The United States and Israel have destroyed a substantial portion of Iran’s missile and drone launch infrastructure.
• The frequency of attacks has declined, indicating operational progress in the military campaign.
• Iran still retains the capability to conduct occasional strikes on energy infrastructure or shipping.
• The Strait of Hormuz remains a critical vulnerability in the global energy system.
• Even limited attacks can have outsized market impact due to the sensitivity of energy markets to risk.

Iran’s strategy: economic pressure rather than military victory

Iran has long developed an asymmetric strategy designed not to defeat the United States through conventional military superiority, but to impose economic costs and political pressure.

This strategy involves several components. Iran conducts drone and missile strikes against infrastructure and military targets while simultaneously threatening shipping in the Persian Gulf through maritime drones, fast attack boats, and potentially naval mines. Cyber operations, proxy forces, and international activities are also part of the broader strategy.

The objective is clear: increase oil prices, disrupt energy flows, and impose economic pressure on the United States and its regional partners.

Military progress by the US and Israel

The combined US-Israeli campaign has therefore focused on eliminating the tools Iran needs to implement this strategy. That means targeting missile launchers, drone systems, and maritime strike capabilities.

According to military estimates, between 260 and 290 launchers have already been destroyed or rendered ineffective out of an estimated total of roughly 410 to 440 systems. As a result, the frequency of missile and drone attacks has gradually declined.

There are also indications that parts of Iran’s missile forces are experiencing morale problems. Reports suggest that some personnel have refused orders or abandoned positions. Nevertheless, the threat has not disappeared. Iran still retains dozens, and possibly more than a hundred, operational launch systems.

No evidence of hidden missile reserves

Some commentary has suggested that Iran may be deliberately holding back advanced missile systems in order to launch them later in the conflict once US and allied interceptor inventories are depleted.

The current assessment finds little evidence supporting this claim. Iran is already employing several advanced missile systems in strikes against Israel. Moreover, withholding missiles would make little sense if launch platforms continue to be systematically destroyed.

Iran also likely lacks reliable insight into the interceptor inventories of the United States and Israel, making such a strategy a highly uncertain gamble.

Maritime threat and the Strait of Hormuz

One of the most important economic risks in this conflict lies in maritime traffic through the Persian Gulf and the Strait of Hormuz. A significant share of global oil exports passes through this route, meaning even limited disruptions can have major consequences for energy markets.

The US strategy appears to involve multiple phases. First, Iranian coastal air defenses are suppressed to allow air operations. Next, missile and drone capabilities are targeted while the Iranian navy is degraded. The final objective is to neutralize Iran’s anti-ship missile and maritime drone capabilities.

If successful, these steps would enable the US Navy to protect commercial shipping and secure passage through the Strait of Hormuz. However, even if the strait remains open, energy markets may still react to perceived risk.

What this means for markets

For investors, the key takeaway is that geopolitical risk in energy markets may persist even if the military situation gradually improves.

Energy markets tend to react disproportionately to incidents in strategic regions like the Persian Gulf. A single successful attack on oil infrastructure or a tanker can trigger significant price volatility.

As a result, markets focus not only on the military balance but also on the probability of disruption to oil flows. As long as Iran retains the ability to conduct occasional attacks, that risk remains present.

Conclusion

The overall picture is one of a military campaign that is making operational progress. The United States and Israel appear to be steadily degrading Iran’s missile, drone, and maritime strike capabilities, undermining the core of Tehran’s economic pressure strategy.

At the same time, the conflict remains unresolved. Iran still retains the ability to conduct limited attacks capable of generating outsized economic and political effects. For investors, this means geopolitical risk in energy and shipping markets is likely to remain a relevant factor even if the military situation continues to stabilize.