De reactie van Iran op het Amerikaanse voorstel voor een staakt-het-vuren laat zien dat Teheran op dit moment niet bereid is om toe te geven.

De eisen die op tafel liggen gaan ver voorbij wat als onderhandelbaar wordt gezien en wijzen eerder op een strategische positionering dan op een serieuze poging om tot een akkoord te komen.

Wil je alle artikelen kunnen lezen en elke podcast beluisteren? Neem dan een abonnement en krijg toegang tot alle artikelen en de database met duizenden berichten.

Volgens berichtgeving vraagt Iran onder meer om het sluiten van alle Amerikaanse bases in de Golfregio, het volledig opheffen van sancties en het stopzetten van Israëlische operaties tegen Hezbollah.

Daarnaast wil het land een nieuw raamwerk voor de Straat van Hormuz waarmee het zelf tol kan heffen op scheepvaart, terwijl het raketprogramma volledig buiten elke onderhandeling moet blijven.

Dit type eisen onderstreept dat Iran de druk probeert op te voeren, in plaats van concessies te doen. Het signaal naar de markt is duidelijk: een snelle oplossing ligt niet voor de hand.

Trump bevindt zich in een lastige positie. Enerzijds wil hij een deal presenteren richting de midterm verkiezingen, anderzijds wordt de ruimte om concessies te doen beperkt door de politieke realiteit in de Verenigde Staten. Te ver meegaan met deze eisen kan zijn positie ondermijnen, terwijl het afwijzen ervan het risico op escalatie vergroot.

Voor de markten betekent dit dat het huidige sentiment sterk headline-gedreven blijft. Hoewel er pogingen zijn om het verhaal richting een positief scenario te sturen en de markt als het ware op “hopium” omhoog wil bewegen, is de onderliggende basis zwak. Veel van deze bewegingen zijn gebouwd op aannames in plaats van harde vooruitgang.

De kans op tegenstrijdige berichten blijft groot en dat creëert een omgeving waarin markten snel van richting kunnen veranderen. Wat vandaag als positief wordt geïnterpreteerd, kan morgen volledig worden teruggedraaid door nieuwe informatie of ontkenningen.

Daarnaast geldt dat zelfs als er wél onderhandelingen op gang komen, dit niet betekent dat de rust direct terugkeert. Integendeel, een onderhandelingsfase impliceert vaak weken van lekken, ontkenningen en wisselende signalen.

Dat kan gemakkelijk resulteren in nog eens ongeveer een maand aan markten die heen en weer worden geslingerd door headlines, zonder duidelijke richting.

De kern is dat dit geen onderhandeling is in de klassieke zin, maar een machtspositie die wordt getest. Zolang beide partijen hun maximale eisen blijven hanteren, blijft de uitkomst onzeker en blijft volatiliteit dominant aanwezig.

English

Iran sets maximal demands and raises pressure on negotiations

Iran’s response to the U.S. ceasefire proposal makes clear that Tehran is not willing to bend at this stage. The demands go far beyond what would typically be considered negotiable and appear more like strategic positioning than a genuine attempt to reach an agreement.

According to reports, Iran is calling for the closure of all U.S. bases in the Gulf region, a full lifting of sanctions, and an end to Israeli operations against Hezbollah. In addition, it wants a new framework for the Strait of Hormuz that would allow it to charge transit fees, while its missile program must remain entirely outside any negotiations.

These demands signal that Iran is escalating pressure rather than making concessions. The message to markets is clear: a near-term resolution remains unlikely.

At the same time, Donald Trump faces a difficult balancing act. He wants to present a deal ahead of elections, but the political constraints in the U.S. limit how far he can go. Making major concessions risks weakening his domestic position, while rejecting the demands increases the risk of escalation.

For markets, this means sentiment remains heavily driven by headlines. While there are attempts to push a more optimistic narrative and lift markets on expectations, the foundation of that move is fragile. Much of the price action is built on hope rather than confirmed progress.

The probability of conflicting headlines remains high, creating an environment where markets can reverse quickly. What is interpreted as positive today can easily be undone tomorrow by new developments or denials.

Importantly, even if negotiations do start, that does not imply immediate stability. In reality, negotiation phases often bring weeks of leaks, contradictions, and shifting signals. This can easily translate into another month of markets being pushed around by headlines, without a clear directional trend.

The bottom line is that this is not a conventional negotiation but a test of leverage. As long as both sides maintain maximalist positions, uncertainty will persist and volatility will continue to dominate.