De oliemarkt wordt momenteel gedomineerd door twee totaal verschillende verhalen rond de situatie in de Straat van Hormuz. Aan de ene kant staat het optimistische kamp dat stelt dat het grootste deel van de uitval al is opgevangen. Aan de andere kant staan analisten die waarschuwen dat dit beeld niet klopt en dat het tekort structureel blijft.

Wil je alle artikelen kunnen lezen en elke podcast beluisteren? Neem dan een abonnement en krijg toegang tot alle artikelen en de database met duizenden berichten.

Wij sluiten ons aan bij het kamp van Rory Johnston en achten zijn analyse overtuigender. De onderliggende fysieke realiteit van de oliemarkt wijst erop dat de verstoring aanzienlijk groter is dan momenteel wordt ingeprijsd.

Toch betekent dat niet dat de olieprijs direct omhoog moet. Integendeel, wij achten de kans groter dat de markt op korte tot middellange termijn eerder richting 50 dollar beweegt dan richting 200 dollar, ondanks dat tijdelijke prijspieken absoluut mogelijk blijven bij escalatie.

Dat lijkt tegenstrijdig, maar dat is precies hoe deze markt werkt: structurele tekorten kunnen bestaan naast zwakke prijsactie, zeker wanneer sentiment, positioning en macrofactoren een andere richting op wijzen.

De kern van het debat

Het optimistische scenario, zoals onder andere verwoord door James, gaat ervan uit dat een groot deel van de verloren supply via omleidingen en alternatieve routes wordt gecompenseerd. In dat beeld is ongeveer 80 procent van de flow al vervangen en resteert slechts een beperkt tekort.

Daartegenover stelt Rory Johnston dat deze cijfers fundamenteel onjuist zijn. Zijn analyse maakt een cruciaal onderscheid tussen totale capaciteit en daadwerkelijk beschikbare extra capaciteit. Veel van de genoemde volumes draaien al, of zijn simpelweg niet betrouwbaar inzetbaar.

Dit verschil lijkt klein, maar is in de oliemarkt allesbepalend.

Waarom de bull case te optimistisch is

De berekeningen die suggereren dat het probleem grotendeels is opgelost, leunen zwaar op aannames die in de praktijk zelden standhouden.

Een belangrijk punt is dat pijpleidingen vaak al gedeeltelijk benut worden. De zogenaamde extra capaciteit is dus geen volledig vrij inzetbare buffer, maar eerder een theoretisch maximum.

Daarnaast wordt er gerekend met zogenaamde safe passage-routes voor landen als China en India. In werkelijkheid zijn deze routes afhankelijk van geopolitieke toestemming en veiligheidssituaties die continu veranderen. Dat maakt ze per definitie instabiel als structurele oplossing.

Ook het gebruik van strategische reserves wordt verkeerd geïnterpreteerd. Deze reserves kunnen tijdelijk druk van de ketel halen, maar lossen geen structureel tekort op. Ze kopen tijd, meer niet.

Tot slot wordt de logistieke complexiteit onderschat. Olie verplaatsen op deze schaal vereist tankers, verzekeringen, veilige routes en tijd. Dat proces is traag en inefficiënt, zeker in een geopolitiek gespannen omgeving.

De fysieke realiteit van de oliemarkt

Wanneer we alle aannames eruit filteren, blijft een veel minder geruststellend beeld over. Volgens de meer conservatieve berekeningen ligt er nog steeds een aanzienlijk volume aan productie vast dat niet eenvoudig op de markt komt.

Dat betekent dat het systeem minder flexibel is dan het lijkt. En in een markt waar marges dun zijn, kan een relatief klein tekort al grote gevolgen hebben voor prijsvolatiliteit.

Hier zit de kern van de analyse van Rory Johnston: het probleem is niet volledig opgelost en de markt onderschat de fragiliteit van het systeem.

Waarom de prijs toch kan dalen

Ondanks deze structurele kwetsbaarheid is het niet vanzelfsprekend dat de olieprijs direct stijgt. De prijs wordt namelijk niet alleen bepaald door fysieke supply, maar ook door vraagverwachtingen, macro-economische ontwikkelingen en marktpositionering.

Op dit moment spelen meerdere factoren die de prijs kunnen drukken.

Verwachtingen van economische vertraging zorgen voor lagere vraagprojecties en zetten druk op prijzen.
Beleggers bouwen risicoposities af, waardoor liquiditeit uit de markt verdwijnt.
Strategische reserves worden ingezet en vangen tijdelijk schokken op (hoewel zeer beperkt).
De markt gaat ervan uit dat de situatie uiteindelijk stabiliseert.

Deze combinatie kan ertoe leiden dat de prijs op korte termijn onder druk komt te staan, zelfs als de onderliggende fundamentals verslechteren.

Prijspieken blijven mogelijk

Dat betekent echter niet dat het risico naar boven verdwenen is. Integendeel, juist omdat de markt mogelijk te optimistisch is, kan elke negatieve verrassing leiden tot scherpe bewegingen.

Een verdere escalatie, een plotselinge verstoring van een alternatieve route of een geopolitieke miscalculatie kan de markt dwingen om de realiteit snel in te prijzen. In dat scenario zijn snelle en forse prijspieken absoluut denkbaar.

Conclusie

De huidige discussie rond Hormuz draait niet om details, maar om een fundamenteel verschil in interpretatie van de markt.

Het optimistische kamp rekent met maximale capaciteit en ideale omstandigheden. De analyse van Rory Johnston kijkt naar wat er daadwerkelijk haalbaar is in de praktijk, en komt daardoor tot een veel voorzichtiger en realistischer beeld.

Ondanks het risico op korte termijn opwaartse uitschieters zijn er duidelijke signalen dat olie op termijn neerwaartse druk kan ervaren. De forward curve noteert lager, wat aangeeft dat de markt lagere prijzen in de toekomst verwacht. Daarnaast geldt in deze markt vaak het principe dat backwardation leidt tot meer backwardation. Dat mechanisme stimuleert het naar voren halen van aanbod, waardoor krapte sneller wordt opgelost en de prijs uiteindelijk onder druk komt te staan.

Voor beleggers betekent dit een complex speelveld waarin tijdelijke spikes niet uitgesloten zijn, maar waarin de structurele richting op termijn eerder neerwaarts lijkt dan explosief omhoog.

English

Oil and Hormuz: reality versus optimism in a divided market

The oil market is currently dominated by two completely different narratives around the situation in the Strait of Hormuz. On one side stands the optimistic camp, arguing that most of the supply disruption has already been offset. On the other side are analysts warning that this view is flawed and that the shortage remains structural.

We align with Rory Johnston and consider his analysis more credible. The underlying physical reality of the oil market suggests that the disruption is significantly larger than what is currently priced in. However, this does not mean prices must immediately move higher. On the contrary, we see a higher probability that oil moves toward 50 dollars rather than 200 dollars in the near to medium term, even though temporary price spikes remain very possible in case of escalation.

This may seem contradictory, but it reflects how this market actually works: structural shortages can coexist with weak price action, especially when sentiment, positioning, and macro factors point in a different direction.

The core of the debate

The optimistic scenario, as presented by James, assumes that a large portion of the lost supply can be compensated through rerouting and alternative flows. In that framework, roughly 80 percent of the disrupted supply has already been replaced, leaving only a limited deficit.

In contrast, Rory Johnston argues that these figures are fundamentally incorrect. His analysis makes a crucial distinction between total capacity and actually available incremental capacity. Much of the cited volume is already in use or simply not reliably deployable.

This difference may seem subtle, but in the oil market it is decisive.

Why the bull case is too optimistic

The calculations suggesting that the issue is largely resolved rely heavily on assumptions that rarely hold in practice.

A key point is that pipelines are often already partially utilized. The so-called additional capacity is therefore not fully available, but rather a theoretical maximum.

Additionally, the argument relies on so-called safe passage routes for countries like China and India. In reality, these flows depend on geopolitical permissions and security conditions that are constantly changing, making them inherently unstable as a structural solution.

Strategic reserves are also misunderstood. While they can temporarily ease pressure, they do not solve a structural supply deficit. They simply buy time.

Finally, logistical complexity is underestimated. Moving oil at this scale requires tankers, insurance, safe routes, and time. This process is slow and inefficient, particularly in a tense geopolitical environment.

The physical reality of the oil market

Once assumptions are stripped away, the picture becomes far less reassuring. Conservative estimates still indicate that a significant volume of production remains offline and cannot easily reach the market.

This means the system is less flexible than it appears. In a market where margins are tight, even a relatively small shortage can lead to significant price volatility.

This is the core of the analysis from Rory Johnston: the problem is not fully resolved and the market is underestimating the fragility of the system.

Why prices can still fall

Despite this structural vulnerability, it is not inevitable that oil prices will rise. Prices are not driven solely by physical supply, but also by demand expectations, macroeconomic conditions, and positioning.

Several factors are currently exerting downward pressure.

Expectations of economic slowdown reduce demand projections.
Investors are reducing risk exposure, pulling liquidity from the market.
Strategic reserves are being deployed to cushion shocks.
The market assumes that the situation will eventually stabilize.

This combination can lead to lower prices in the near term, even as underlying fundamentals deteriorate.

Price spikes remain possible

This does not mean upside risk has disappeared. On the contrary, if the market is too optimistic, any negative surprise could trigger sharp moves higher.

Further escalation, disruption of alternative routes, or geopolitical miscalculations could force a rapid repricing. In such a scenario, significant price spikes are entirely possible.

Conclusion

The current debate around Hormuz is not about minor details, but about a fundamental difference in how the market is interpreted.

The optimistic camp assumes maximum capacity and ideal conditions. The analysis from Rory Johnston focuses on what is actually feasible in practice, leading to a much more cautious and realistic outlook.

Despite the risk of short-term upside spikes, there are clear signals that oil may face downward pressure over time. The forward curve is lower, indicating that the market expects weaker prices ahead. In addition, there is a well-known dynamic in this market where backwardation leads to more backwardation. This mechanism pulls supply forward, accelerates the resolution of tightness, and ultimately puts pressure on prices.

For investors, this creates a complex environment where temporary spikes cannot be ruled out, but where the structural direction over time appears more likely to be downward than explosively higher.